2012/2

Merhaba..

Bir Pazartesi gecesinde, günün yorgunluğundan sonra beynimde kalan son 3-5 cümleyi de buraya yazabilecek miyim acaba?

Bir önceki yazımda ne güzel bahsetmişim gülmekten, gülümsemekten.. İşin kolayına kaçtığımın yazılı belgesi olmuş önceki yazım.. Ama gülmeden de insan yaşayabilir mi hiç? Seni bilmem de ben yaşayamam..

Bayağıdır resim çekmekten uzak olduğumu biliyordum. Fırsat bulamamaktan kendi kendime kuduruyordum zaman zaman..
Şöyle bir manzara görünce kaçırmadım ama..

Seyri doyumsuzdu.

En kısa zamanda daha çok gezip tozmam lazım benim.. :)

Şu manzarada aklıma gelen şey yanımda birinin olması ve bu eşsiz anı paylaşabilmek.....

2012/1

Merhaba..

Bugünün son dakikalarındayım. Nedenini bildiğim ama bilmezden geldiğim bu dakikalarda yüzümde anlamlı anlamsız bir gülümseme ile geldim buraya.

Gündüz cuma gününün yoğunluğu ile boğuştuktan sonra eve döndüm. Sıradan bir akşama o kadar çok benziyordu. Aklımda yine erken yatma düşüncesi vardı.Ne zaman ki bilgisayarımı açtım bu 0 ve 1 lerden ibaret dünyaya adım attım. Dakikalar geçtikçe yüzümdeki o normal ifadeler yerini önce gülümsemeye, sonra da yerini  kahkahalara bıraktı.  Günlük işin stresinden sonra atılan ilk kahkaha da vücuttaki stresin ne kadarı atılıyor acaba? Merak ediyorum, çünkü o ilk kahkahadan itibaren sanki tüm dertlerim geride kalmış, akşam saatlerim güzellik ile geçiyor. 

Sanırım bugün kendimi özel hissediyorum her zamanki benden biraz farklı olarak. Hayatın istemediğim yönlerini elimle kapatmış, sadece güzelliklerini çekip aldım.  Beynimdeki tüm kötü düşünce parazitlerinin üstesinden geliyorum yine bugün ne olursa olsun. Hem zaten nereye kadar üzgün durabilir ki bir insan..? 

Eninde sonunda kötülükler üzerine bir şerit çekilecek, üzücü şeyler geride kalacak. Ben bunu yarın değil, haftaya değil, şimdi yaptım.Yapmam gerekti.

Devamı yakında....

Başlıksız-bilmemkaç

Merhaba..

Şöyle okuduğum bloglara bakıyorum da herbirinde farklı bir hayat hikayesi görüyorum.. Kimi ders, kimi iş, kimi yeni yıl heyecanı içerisinde.. 

Sonra bir de dönüp kendime baktığımda gördüğüm ise bir bezginlik, durağanlık hali..

Doğduğumdan beri büyükşehirin bana sunduğu hızda yaşadığımdan olsa gerek, Selçuk'a geldiğimden beri özellikle de bu son kış aylarında bir ne yapacağını bilememezlik halindeyim.O kadar sakin bir hayat düzeni içine düştüm ki günlük hayatta nabız atışlarım bile yavaşladı artık.

Yeni arayışlar dahilinde spora başladım. Hayatımın 9 yılını beraber geçirdiğim alışkanlığımdan kurtulmaya başlıyorum. Bunlar dışında yoğun bir durağanlık içerisindeyim. Bundan en kısa sürede kurtulmalıyım. Nasıl olacak bilmiyorum şu aşamada ama başaracağım!.. 

2012 yılının başta Sağlık, Mutluluk ve Huzur getirmesi dileği ile..

Hoccakal!..

Neden?

Çözemiyorum ben biz insanoğlunu..

Neden hep mantığın dışındaki şeyler olur? Neden hep olaylar ters gelişir?

Neden peşinden koştuğun bakmaz da, umursamadıkların deli divane olur?

Ya da zoraki birşeyler yapmaya başlarsın neden vazgeçilmez olur?

Neden insan sıkıntıdan kurtulmaya çalışırken hiçbirşey yapmaz olur?

Neden olur?

?