Merhaba..
Bugünün son dakikalarındayım. Nedenini bildiğim ama bilmezden geldiğim bu dakikalarda yüzümde anlamlı anlamsız bir gülümseme ile geldim buraya.
Gündüz cuma gününün yoğunluğu ile boğuştuktan sonra eve döndüm. Sıradan bir akşama o kadar çok benziyordu. Aklımda yine erken yatma düşüncesi vardı.Ne zaman ki bilgisayarımı açtım bu 0 ve 1 lerden ibaret dünyaya adım attım. Dakikalar geçtikçe yüzümdeki o normal ifadeler yerini önce gülümsemeye, sonra da yerini kahkahalara bıraktı. Günlük işin stresinden sonra atılan ilk kahkaha da vücuttaki stresin ne kadarı atılıyor acaba? Merak ediyorum, çünkü o ilk kahkahadan itibaren sanki tüm dertlerim geride kalmış, akşam saatlerim güzellik ile geçiyor.
Sanırım bugün kendimi özel hissediyorum her zamanki benden biraz farklı olarak. Hayatın istemediğim yönlerini elimle kapatmış, sadece güzelliklerini çekip aldım. Beynimdeki tüm kötü düşünce parazitlerinin üstesinden geliyorum yine bugün ne olursa olsun. Hem zaten nereye kadar üzgün durabilir ki bir insan..?
Eninde sonunda kötülükler üzerine bir şerit çekilecek, üzücü şeyler geride kalacak. Ben bunu yarın değil, haftaya değil, şimdi yaptım.Yapmam gerekti.
Devamı yakında....
ya büyüdükçe insan kendisini üzen şeyleri daha az düşünmeye başlıyor.üzüntüleri görmezden gelmek gibi.çözmüyorsun da görmezden geliyorsun.iyi yapıyorsun ama.çok iyi.
YanıtlaSilYapılabilecek başka bir şey varmı? :)
SilÇevrene bakarsan o kadar çok can sıkıcı şeyler görürsün ki; artık bir zaman sonra çevrene de bakamaz hale gelir, hepten depresyona girersin.. Bunu istemeyiz elbet hiçbirimiz.. :)