Yollardaki Düşünceler...

Merhaba..

Şu son 3 ayda öğrencilik yıllarından sonra uzun süreli evde yattım. Kısa aralıklar da olsa bünyem alışkın değilmiş bunu anladım. Dumanaltı olan odamda bir baş ağrısı, yatmam gerektiğini bildiğim sorumluluklarım, ve hala elimi tuşlardan çekemeyişim arasında gelgitler yaşıyorum. 

Canım ablam var benim bir tane! Kendisi bana abladan da öte. Kimi zaman arkadaş, kimi zaman da bir evebeyn..  Evlendiği zamandan beri onlara gitmenin yolunu bulduğum zaman kesinlikle kaçırmıyorum. Bugün de ziyarette bulundum. Gidişte birşey yoktu. Dönüşte aklımdaydı düşünceler...

İndim belediye otobüsünden. Yaya geçidinin ortasına zor atım kendimi. Gecenin ilk saatleri de olsa İzmir'de de trafik var artık!.. Tam adımımı attım, sarı ışık yandı. İki yanımdan araçlar hareket etmeye başladı. 

• Şimdi bu yanımdan zıt yönlere giden insanların hepsi benim hayatımda bir yer edindi bu an. Varlıkları ile bu refüjde kendime yer buldum.  "Bu beyaz otomobildeki bey..: Mesaisi yeni bitmiş yorgun evine gidiyor. Diğer gri otomobil..: Eşiyle alışverişten dönen bir bey.. Şu gidenlerden bir tanesini yarın gazetede kaza yapmış olarak görebilirim.. Yoldan geçen kırmızı otomobildeki... Benim sizlere hayatta yer vediğim gibi siz de beni görüyormusunuz acaba hayatınızda? Yoksa sadece ışıkta bekleyen biri miyim ? Belki eve dönüşte sokağın köşesinde köpek ısıracak, ya da tanıdık biri ile karşılaşacağım.. Sen! Yoldan geçen bak bende seninle kesişen hayatıma bu şekilde devam edeceğim." 

Yayalara yeşil yandı. Yürümeye devam ettim.

4-5 gündür evde yalnızım. Yemeğimi yaptım. Bulaşıklarımı yıkadım. Biraz kafa dinledim. Biraz da Müzik, yüksek sesle olmak koşuluyla.. Arkadaşlarımla film izledim, gece uyumadım, gündüz uyanmadım.. Sabah kendim kalktım... Sanırım artık büyüme evrelerinin son râdlerini yaşıyorum. Artık büyümekten çok orta yaşa kayar gibi hissediyorum kendimi. Yemek yedikten sonra ortada bırakmamak, Bulaşıkların varlığı rahatsız ediyor. Böyle değildi eskiden. Bilemiyorum.. Bıraktım olağanına..

Hoccakal....